ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ก็ไม่อยากแก้ไขอะไรในอดีตหรอก อยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนวันนี้แหล่ะ แต่ก็ อดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าในอดีตเราตัดสินใจหรือทำอะไรที่แตกต่างไป ปัจจุบันเราจะเป็นยังไง เราอีกคนจะเป็นยังไงนะ นี่เป็นเรื่องของมิติที่สี่ ที่ห้า ที่หก .....
ผมอีกคนกำลังเฝ้ามองลูกน้อยหลับสบายอยู่บนเตียงเล็กๆ ที่วางอยู่ใกล้ๆเปียโน เผื่อที่จะได้เล่นกล่อมให้เค้าหลับได้ตลอดเวลา....
ผมอีกคนเป็นได้แค่ครูสอนเปียโนห่วยๆ ที่จำใจต้องสอนเปียโนให้เด็กที่ไม่อยากเรียน...
ผมอีกคนถูกเรียกว่า"ศิลปิน"เป็นหนึ่งในสมาชิกของวงที่ค่อนข้างดัง รายได้ดี แต่ในใจลึกๆคิดว่านี่มันไม่ใช่วงของเราเลย...
ผมอีกคนนึงร้องไห้หวนหาอดีต บอบช้ำจริงๆ ปัจจุบันเรื่อยเปื่อย อนาคตแทบไม่ต้องพูดถึง......
ผมอีกคนทำงานอยู่กับญาติๆ เหมือนจะรุ่ง แต่ก็ไม่ได้ผุดได้เกิดซักที.....
ผมอีกคนดูแต่ฟรีทีวี บอกทุกคนว่าเราขอเป็นกลาง คนไทยอย่าตีกันเลย รำาญม๊อบพวกนี้จริงๆ แต่ยังไงผมในมิตินี้ก็น่าจะดูออกนะว่าข้างไหนดี ข้างไหนชั่ว.....
ผมอีกคนแทบไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลย ระมัดระวังตัวเป็นที่สุด แต่ที่สุดแล้วก็ไม่ได้มีความสุขมากกว่ามิติอื่นซักเท่าไหร่....
ผมอีกคนเป็นคนร่ำรวยที่สุด จากการคิดค้นลูกชิ้นเป็ดที่ข้างในสอดใส้ซุปพะโล้ ทุกคนต่างสงสัยว่าทำลูกชิ้นได้ยังไงโดยไม่ใช้แป้ง...
ผมอีกคน เป็นคนชอบดอกไม้ ชอบเห็นใบหน้าของคนเวลาซื้อดอกไม้ให้คนที่รัก เลยเปิดร้านดอกไม้ในฝัน แต่อีกไม่กี่เดือนก็ต้องล้มเลิกเพราะพบว่ารายได้หลักมาจากพวงหรีดมากกว่า....
ผมเชื่อว่าทุกมิติคือความจริง เรามีจักรวาลของตัวเองที่กว้างใหญ่ไพศาลมาก ดาวแต่ล่ะดวงคือโลกจริงๆ คือชีวิตจริงๆของเราที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ในมิตินี้ ผมกำลังต่อกันดั้ม เล่นดนตรีก็พอใช้ได้แต่ยังไงก็ไม่ชอบถูกเรียกว่าเป็นนักดนตรี บางครั้งผมชอบอยู่เงียบๆ ไม่อยากเป็นที่รู้จักแต่ก็ไม่อยากโดดเดี่ยว และที่สำคัญ..ผมกำลังเฝ้าคอยคนรักกลับมาเสียที.......................................